Niebezpieczne szczepionki?

Temat szczepionek stosowanych w pediatrii budzi wiele kontrowersji i obaw wśród rodziców. Z jednej strony powinniśmy się cieszyć, że dzięki nim znikają z naszego otoczenia kolejne groźne choroby jak np. ospa. Inne zaś zdarzają się niezwykle rzadko np. polio czy tężec.
Z drugiej strony słyszymy tyle negatywnych opinii na temat szczepień, że będąc rodzicami zaczynamy się bać, czy aby te szczepienia nie zaszkodzą naszym dzieciom. Dlatego warto mieć bardziej rzetelne informacje na ten temat .

Jednym z powodów do niepokoju są substancje szkodliwe w szczepionce. Temat często podnoszony przez rodziców. Przyjrzyjmy się im bliżej.

Oto lista składników wzbudzających najczęstszy lęk :

Tiomersal – etylowa pochodna rtęci o silnych właściwościach bakterio- i grzybobójczych –Nie wykazano, aby tiomersal podany w szczepionkach wywierał szkodliwy wpływ na zdrowie niemowląt i dzieci. Działanie, metabolizm i farmakokinetyka tiomersalu wyraźnie się różnią od podobnych cech metylortęci znajdującej się w środowisku, będącej związkiem o dobrze poznanej toksyczności. Duże badania przesiewowe nie wykazały, aby ryzyko zachorowania na autyzm u dzieci szczepionych preparatami zawierającymi tiomersal było większe niż u dzieci, które ich nie otrzymały.

2-fenoksyetanol - jest oleistą cieczą o właściwościach bakteriostatycznych. Wchodzi w skład kosmetyków (m.in. jako utrwalacz do perfum), preparatów odkażających do skóry, środków odstraszających owady (repelenty), a także niektórych szczepionek (tab. [w dawce 2,5 mg]). Nie opisano działania toksycznego u ludzi, a u zwierząt laboratoryjnych jest ono słabo wyrażone i ujawnia się dopiero po przekroczeniu dawki 800 mg/kg.

Sole glinu stosuje się w niektórych szczepionkach w charakterze adiuwantu (dawka 0,125– 0,85 mg) od ponad 80 lat. Zaszczepiono już setki milionów osób i bardzo dobrze poznano ich profil bezpieczeństwa. Metaanaliza 35 badań klinicznych nie ujawniła żadnych ciężkich i przedłużających się reakcji niepożądanych. Glin występuje powszechnie w środowisku – między innymi w wodzie, produktach spożywczych, a nawet w pokarmie kobiecym (ok. 0,04 mg/l) i mieszankach mlecznych dla niemowląt (ok. 0,225 mg/l). Okres połowiczej eliminacji glinu z organizmu człowieka wynosi około 24 godziny, a dawkę <2 mg/kg mc./24 h uznaje się za bezpieczną (norma dobowej ekspozycji). Dawka glinu zawarta w szczepionce jest więc znacznie mniejsza niż dopuszczalna norma, nawet w przypadku najmniejszych niemowląt.

Formaldehyd - stosuje się w procesie produkcyjnym szczepionek do inaktywacji bakterii, wirusów i toksyn w celu uzyskania bezpiecznych antygenów „zabitych”. W końcowym produkcie znajduje się on jedynie w śladowej ilości (dawka ≤0,1 mg). Uznaje się ją za bardzo bezpieczną nawet dla najmłodszych niemowląt, ponieważ we krwi każdego człowieka znajduje się znacznie więcej endogennego formaldehydu (ok. 2,5 µg/ml krwi), który naturalnie powstaje w procesie syntezy tymidyny, puryn i niektórych aminokwasów. We krwi niemowlęcia o masie ciała 5 kg jest więc około 1,1 mg formaldehydu (ponad 10 razy więcej niż w jednej szczepionce). Ponadto, dawka formaldehydu nawet 600-krotnie większa niż w szczepionkach nie wywoływała szkodliwych efektów u zwierząt laboratoryjnych.

Wniosek! Toksyczność danej substancji zależy w dużej mierze od przyjętej dawki, a nie wyłącznie od charakteru substancji. Na przykład witaminy D czy A, z jednej strony są konieczne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, a z drugiej – w odpowiednio dużej dawce – mogą spowodować ciężkie zatrucie. Wszystkie substancje dodatkowe znajdują się w szczepionkach w dopuszczalnej dawce, bezpiecznej dla zdrowia dzieci i dorosłych.

Nazwa substancji i szczepionki gdzie ja użyto.
neomycyna
przeciwko grypie (Vaxigrip)
MMR (Priorix,)
przeciwko ospie wietrznej (Varilrix)
przeciwko poliomyelitis (Imovax Polio, Polio Sabin – oral)
szczepionki wysoce skojarzone (Pentaxim, Infanrix-IPV+Hib, Infanrix hexa)
polimyksyna B
przeciwko poliomyelitis (Imovax Polio, Polio Sabin – oral)
szczepionki wysoce skojarzone (Pentaxim, Infanrix-IPV+Hib, Infanrix hexa,)

tiomersal
D – szczepionka błonicza adsorbowana, d – szczepionka błonicza adsorbowana
T – szczepionka tężcowa adsorbowana, TT – szczepionka tężcowa adsorbowanab
lateks (w elementach opakowania) DT – szczepionka błoniczo-tężcowa adsorbowana, Td – szczepionka tężcowo-błonicza adsorbowanac
tiomersal
2-fenoksyetanol
DTP – szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana
przeciwko poliomyelitis (Imovax Polio)
szczepionki wysoce skojarzone (Pentaxim)
DTPa, dTpa (Tripacel, Adacel)
2-fenoksyetanol
polisorbat 80 przeciwko WZW typu A (Avaxim 160 U)
przeciwko HPV (Silgard)
przeciwko grypie (Influvac)
przeciwko rotawirusom (RotaTeq)
polisorbat 80
formaldehyd

dTpa (Boostrix)
przeciwko pneumokokom (Prevenar 13)
przeciwko poliomyelitis (Imovax Polio)
DTPa, dTpa (Tripacel, Adacel)
szczepionki wysoce skojarzone (Pentaxim, Hexacima)
przeciwko grypie (IDflu, Influvac, Vaxigrip, Vaxigrip Junior)
przeciwko WZW typu A (Avaxim 160 U)

Wniosek! Wszystkie te związki mają na celu chronić szczepionkę przed bakteriami, wirusami czy grzybami, jak również stabilizować samą szczepionkę, aby nie dochodziło przed jej podaniem do reakcji chemicznych. Każda szczepionka przed wprowadzenie do powszechnego użycia jest testowana klinicznie pod kątem reakcji niepożądanych

Alergia. Niektóre dodatkowe substancje w szczepionkach (żelatyna, białka jaja kurzego, białka drożdży) mogą wywołać reakcję anafilaktyczną u uczulonych na nie pacjentów. Antybiotyki (neomycyna) i tiomersal najczęściej powodują reakcje miejscowe. Spośród tych substancji przyczyną reakcji anafilaktycznych najczęściej jest żelatyna (cięższe reakcje występują z częstością 1 przypadek na 2 miliony dawek). Osoby uczulone na białka dodatkowe w szczepionkach często reagują anafilaksją także po spożyciu produktów, które je zawierają. Pytanie o objawy alergii po pokarmach – na etapie wywiadu przesiewowego przed szczepieniem – pomaga zidentyfikować tę grupę ryzyka.
.
Szczepienia MMR a autyzm.
Amerykański Institute of Medicine w swoim ostatnim raporcie twierdzi, że dostępne dane naukowe przemawiają za odrzuceniem hipotez o związku MMR lub tiomersalu zawartego w szczepionkach z zachorowaniem na autyzm.
Związku szczepień z zachorowaniem na autyzm lub inne całościowe zaburzenia rozwojowe nie potwierdziły dotychczasowe liczne badania amerykańskie i australijskie na dużej populacji dzieci. Nieliczne badania które podnosiły ten problem okazały się w ostateczności przeprowadzone nieprecyzyjnie i w związku z tym niewiarygodne.

Wniosek!Biorąc pod uwagę aktualne dane naukowe, korzyści płynące z powszechnych szczepień całej populacji danego kraju np. Irlandii oraz ewentualne poważne powikłania, które wystąpiły po podaniu szczepionki ( np. reakcja anafilaktyczna 1 na milion podań) wydaje się że podanie szczepionek dzieciom w celu ich ochrony jest rozsądniejszym rozwiązanie niż powstrzymanie się od nich i narażenie na choroby typu polio, zapalenie opon mózgowych, błonicę etc. .